
Bron: VI PRO
De meeste dromen zijn misleidend, maar die van Bernt Klaverboer (20) is werkelijkheid geworden, nu hij zichzelf de eerste doelman van SC Heerenveen kan noemen. De getalenteerde doelman uit Katlijk deelt zijn ervaringen met zijn doorbraak in het eerste elftal, het vissen van ballen uit de sloot en het vroeg volwassen worden. ‘Ik ben me ervan bewust dat andere zaken van groter belang zijn dan voetbal.’
Het is op een dinsdagmiddag in Heerenveen. Drie dagen na de overwinning van de Friezen in de uitwedstrijd tegen Excelsior, een wedstrijd waarin Bernt Klaverboer met enkele belangrijke reddingen een cruciale rol had gespeeld voor zijn team, maakt de doelman in de perskamer van het Abe Lenstra Stadion oogcontact met Kristoffer Nordfeldt. Hoewel de Zweedse doelman van AIK fysiek niet aanwezig is, is zijn afbeelding opgenomen in een collage van bekende voormalige spelers van de club, die aan een van de muren hangt. Bij Klaverboer keren de gedachten zich vanzelf terug naar het verleden.
‘Ik had van hem een poster op mijn kamer hangen’, zegt de doelman, terwijl hij naar zijn jeugdheld kijkt, die van 2012 tot 2015 in totaal 123 keer voor SC Heerenveen heeft gespeeld. Nordfeldt presteerde in die tijd uitstekend en had een sterke invloed op de jonge Klaverboer, die opgroeide als supporter van Heerenveen. Dat houdt in dat er nu ook enige nuance nodig is: "Nordfeldt was mijn favoriete idool, maar dat had ook net zo goed Hans of Pietje kunnen zijn." Nordfeldt was de doelman van Heerenveen en ik speelde voor hen, dus het is eenvoudig. Ik moet toegeven dat hij echt een uitstekende doelman was. Toch geloof ik niet dat veel anderen een poster van hem bezaten, nee.
Als kind keek Klaverboer regelmatig naar de actiefoto van Nordfeldt op de muur van zijn slaapkamer en kon hij zich niet inbeelden hoe het zou zijn om op een dag de nieuwe Nordfeldt te worden. Hoewel hij daar wel over fantaseerde, leek zoiets op dat moment zo ver weg in zijn gedachten en in zijn supportershart dat het voor de geboren Fries volledig onmogelijk leek. Klaverboer toonde echter talent, werd door de jaren heen steeds beter en kwam steeds dichter bij de voorbeelden van zijn grote voorganger. Dit seizoen begon hij daar door na vier speelronden de onzekere Andries Noppert in de basisselectie te vervangen. Sindsdien is Bernt Klaverboer uit Katlijk, een boerendorpje met zo’n zeshonderd inwoners op zo’n tien minuten rijden van Heerenveen, de eerste keeper van zijn cluppie. Daarmee is een jongensdroom werkelijkheid geworden.
De jonge doelman geeft toe ‘Maar het lukt me niet echt om daar goed bij stil te staan. Want alles gaat in één stuk door en dan onderga je het maar een beetje. Er is me door mijn naasten wel verteld dat ik iets meer mag genieten, en dat doe ik na een goede wedstrijd of als ik in een mooi stadion het veld oploop ook gerust wel, maar aan de andere kant is dit nu ook gewoon mijn taak en iets wat vrij snel normaal is geworden. Ergens is dat misschien wel zonde, ja. Als je dit aan de jonge Bernt had verteld, had hij het in ieder geval nooit kunnen geloven: dat was zó groot... Dus natuurlijk ben ik heel blij dat ik nu speel en het allemaal mag ervaren. Dit is absoluut wat ik mijn hele leven heb gewild.’
In dat leven heeft het niet altijd beter gegaan. Dit is zeker van toepassing op de persoon Klaverboer, waarover later meer wordt gesproken, en in mindere mate ook op de doelman Klaverboer. Hoewel hij vrij onzorgvuldig door de jeugdopleiding van SC Heerenveen ging, werd zijn debuut in het eerste elftal al snel vergeten. Vorig seizoen, tijdens de bekerwedstrijd tegen de amateurs van ASWH, koos trainer Robin van Persie ervoor om Klaverboer te zetten. Bij zijn vuurdoop trok de doelman meteen de aandacht naar zich toe door onterecht ver uit zijn doel te komen en een tegenstander te omver te werpen. De nieuwkomer werd met een onmiddellijke rode kaart van het veld gezet.
Klaverboer kijkt nu terug op wat volgde als een 'redelijk zware week'. ‘Je wacht op een gelegenheid, dan kun je een keer spelen en lijkt het alsof alles in één keer in elkaar valt.’ Volgens hem hoefde hij niet opgepakt te worden, maar had hij wel even hinder van zijn onjuiste start. ‘Uiteindelijk ga je weer verder en inmiddels kan ik er ook wel om lachen. Zelfs nu ik speel en toch kan laten zien wat ik kan. Toch was het toen behoorlijk vervelend. "Dat is dan een moment waarop je moet zien te overwinnen."
Andries Noppert stak hem in die periode, waar nodig en/of gewenst, een hart onder de riem. De twee Friese doelmannen zijn al jarenlang bekend, aangezien Klaverboer al geruime tijd bij de selectie van Heerenveen speelt, en hebben in die periode een hechte relatie met elkaar ontwikkeld. Afgelopen zomer kregen ze voor het eerst daadwerkelijk serieuze concurrenten, toen Klaverboer tijdens het ondertekenen van zijn nieuwe contract (tot medio 2027, inclusief een optie) de belofte kreeg dat hij een belangrijke kans zou krijgen in de voorbereiding. Die gelegenheid werd ook aangegrepen en Klaverboer liet tijdens de oefencampagne een positieve indruk achter. Trainer Robin Veldman besloot echter om met Noppert als eerste doelman het seizoen te beginnen.
Klaverboer erkent dat het een aanzienlijke teleurstelling was, omdat hij dacht dat hij klaar was om te beginnen. ‘Volgens mij heb ik er echter goed mee omgegaan.’ De sluitpost overweegde kort een verhuur, maar de technische leiding wees die mogelijkheid al snel van tafel, wat ook als een prachtig compliment kon worden beschouwd. Enkele weken later werd Klaverboer, na een reeks onzekere wedstrijden van Noppert, uiteindelijk de eerste doelman van Heerenveen. Een lach op het gezicht van de jongen: ‘Uiteindelijk ben ik dus erg blij dat ik hier gewoon heerlijk ben gebleven.’ Hij kwam erin voor de uitwedstrijd tegen Feyenoord. Klaverboer was toen nog maar negentien jaar oud. De Kuip maakte indruk op hem. ‘We verloren met 1-0, maar ik speelde wel een lekkere wedstrijd. Daar kijk ik met een goed gevoel op terug.’
We zijn nu zes maanden verder en Klaverboer heeft inmiddels 22 Eredivisie-wedstrijden gespeeld, terwijl hij in november ook zijn debuut in Jong Oranje maakte. ‘Dit is de plek waar je altijd naar hebt uitgekeken en het is geweldig om dit nu allemaal te ervaren’, zegt Klaverboer met blije ogen. "Hoewel er soms kleine fouten gebeuren, leer je daar ook snel van." Sinds ik ben begonnen met spelen is mijn spel in elk geval aanzienlijk stabieler geworden en heeft het meer structuur. Uiteindelijk ben ik zeker tevreden met hoe het gaat, ja, maar tegelijkertijd heb je ook altijd de wens om meer te hebben. Dit is nu gebruikelijk, en dan ga je weer naar het volgende.
Lessen van het leven
Zijn tweeënhalf jaar oudere broer Jens houdt de stappen nauwlettend in de gaten, wat mogelijk de oorzaak is van Klaverboers carrière als keeper. Jens had eveneens een grote passie voor voetbal, schoot vooral graag op het doel en besloot op een dag dat Bernt moest proberen die schoten te stoppen. De kleuter kon geen reactie geven en sindsdien brachten de twee Klaverboertjes veel vrije middaguren door in de achtertuin. Vader Jaap, die altijd een grote liefde voor atletiek (tienkamp) had, voegde zich ook graag bij wanneer dat mogelijk was. Uren konden dan ongemerkt voorbijgaan.
In het doel dat was vastgesteld, was aanvankelijk nog een net aanwezig. Echter, dat viel, waardoor de jongste Klaverboer een verbeterde doelman werd. "Ik moest die bal zeker tegenhouden, anders kon je hem uit de sloot halen." "Dat was niet waar." Klaverboer ging met veel enthousiasme de hoeken in en raakte verliefd op het keepersvak. ‘In het begin vond ik voetballen ook erg leuk. Dat lag voornamelijk in de betrokkenheid. Tijdens de trainingen van mijn amateurclub stond ik altijd op het doel, omdat je in een afwerkvorm de ene na de andere bal kon vangen, maar tijdens een wedstrijd zat je vaak alleen aan de overkant van het veld te spelen. Dat vond ik nooit zo leuk, dus in die tijd was het vaak zo dat ik een helft keepte en een helft voetbalde. Kon ik tenminste mijn energie een beetje kwijt.’
Al heel snel kwamen de scouts van Heerenveen hem op het spoort en Klaverboer stapte over van Udiros in Nieuwehorne naar Heerenveen en hij ging zich daar op advies van de trainers volledig op het keepen richten en kwam zo via de voetbalschool in de jeugdopleiding van Heerenveen. Jens had daar eerder al mee te maken gehad, maar hij viel in de Onder-15. Zijn jongere broertje had eigenlijk nooit behoefte aan slecht nieuws. Bernt Klaverboer werd beschouwd als een van de grootste beloften van de academie en wist telkens zonder enige twijfel een lichting verder te verbeteren. Op zijn vijftiende nam de doelman met zijn meevoetballende vaardigheden voor het eerst deel aan de selectie.
Het markeerde een sportief hoogtepunt, net op het moment dat hij een persoonlijk dieptepunt ervoer. Zijn moeder Erika raakte ziek en overleed. Voetbal hielp Klaverboer door de moeilijke periode. Hij vertelt over die periode ‘Ik denk dat iedereen hier op zijn eigen manier mee omgaat. Er bestaat ook geen goede of slechte manier, voor alle manieren is begrip. Ik wilde zelf in ieder geval zo snel mogelijk weer op het veld staan, zodat ik er tenminste twee, drie uurtjes per dag niet mee bezig hoefde te zijn. Het voetbal was voor mij een uitlaatklep, ja.’ Daarnaast zat Klaverboer veel in de gym en pompte hij zijn lichaam op. ‘Niet buiten proportie, hoor, maar het gewichtheffen was een mooie manier om gewoon lekker bezig te zijn. Op het trainingsveld en in het krachthonk kon ik mijn ei kwijt en kreeg ik de kans om even te ontsnappen uit mijn hoofd.’
Hierdoor kwam zijn ontwikkeling als voetballer in een stroomversnelling en hij zegt daarover ‘Ik begrijp heel goed dat zoiets voor anderen ook negatieve gevolgen kan hebben voor de sportieve prestaties, maar bij mij ging het misschien juist de andere kant op’, zegt Klaverboer. ‘Ook omdat ik het op een bepaalde manier ook voor mijn moeder wilde doen, denk ik. Het heeft me heel veel kracht gegeven.’ Hij is dankbaar voor de steun die hij ontving bij Heerenveen. ‘Maar alle trainers wisten ook: als ik op de club was, dan wilde ik gewoon lekker trainen. Ik werd dus ook niet de hele tijd lastig gevallen met allerlei vragen. Dat is allemaal heel prettig gegaan.’
Relativeren
Hij werd door het verlies van moeder al snel volwassen. Dat is ook noodzakelijk. "Je hebt daar geen andere optie," zegt de doelman, die een hart in het handschrift van zijn moeder op zijn pols heeft laten tatoeëren. Hoewel het gemis aanhoudt, heeft hij het een plek kunnen geven en doet hij zijn uiterste best om de prachtige momenten in zijn leven zoveel mogelijk te waarderen. Met een glimlach op zijn gezicht vertelt hij nu over de thuiswedstrijd tegen FC Utrecht, die in het eerste weekend van februari plaatsvond, toen zijn vier jaar oudere zus Silke, die een verstandelijke handicap heeft, voor het eerst naar zijn wedstrijd in het stadion kwam kijken. Door de club was er een skybox voor de familie geregeld, zodat Silke zonder te veel prikkels om haar heen kon zijn.
Lachend vertelt hij ‘Ze vond het heel leuk, al was ze meer bezig met de familieleden om haar heen dan met de wedstrijd’. De goalie woont zelf nog in het ouderlijk huis. Zijn zus woont al geruime tijd in een beschermde woonomgeving. ‘Na het overlijden van mijn moeder hebben we grondig gezocht naar een prachtig plekje voor haar, en ik geloof dat we dat zeker hebben ontdekt. Wanneer ik merk hoe prettig zij het daar heeft, voel ik me daar heel goed. Silke heeft geen interesse in voetbal en ik geloof ook niet dat ze echt begrijpt dat ik bij Heerenveen speel. In het weekend komt ze thuis, waardoor we daar helemaal niet over praten. Dat is in feite ook echt heel prettig.
Klaverboer merkt op dat het verlies van zijn moeder en de lach van zijn zusje hem helpen om alles op een juiste manier te zien. ‘Ik maak me uiteraard ook af en toe zorgen over een nederlaag’, aldus hij. ‘Maar wanneer je even uitzoomt, vraag je je misschien af: waar zijn we eigenlijk mee bezig? Het draagt op een specifieke manier bij aan het even relativeren van alles, ongeacht of dit nu bewust of onbewust plaatsvindt. "Ik begrijp me goed; ik vind voetbal het leukste wat er bestaat, en op dit moment kan ik ook enorm slecht reageren op een fout of een verlies, maar tegelijkertijd ben ik me ervan bewust dat andere zaken belangrijker zijn."
Het neemt uiteraard niet weg dat Klaverboer op het veld alles wil behalen wat er in zit. Begin met dit seizoen, waarin Heerenveen zich inzet voor de deelname aan het Europees voetbal. Neemt natuurlijk niet weg dat Klaverboer er op het veld alles uit wil halen wat erin zit. Te beginnen met dit seizoen, waarin Heerenveen strijdt om deelname aan Europees voetbal. ‘We zitten in een lekkere flow en de verschillen tussen de ploegen zijn klein. Dat geeft ons ook de kans om er iets unieks van te maken’, stelt Klaverboer vast. Zelf hoopt hij in het restant nog een paar keer beslissend te kunnen zijn voor de ploeg. ‘Maar eigenlijk kan je best zeggen dat het seizoen voor mij persoonlijk nu al geslaagd is, ja.’
Klaverboer is tevreden, voelt zich ook trots en is tegelijkertijd nieuwsgierig naar wat er nog meer in het vat zit. Voorlopig voelt hij zich prettig bij Heerenveen – uiteindelijk hoopt de doelman eens naar een prachtig avontuur buiten zijn gebruikelijke omgeving te kijken. ‘Want er zit natuurlijk nog wel een niveau boven Heerenveen’, kan zelfs de keepende supporter best toegeven. Waar hij zijn blik op heeft gericht? ‘Een droomclub in het buitenland heb ik nooit gehad en in Nederland was het altijd Heerenveen, dus zo denk ik daar niet over na. Ik vind heel veel clubs mooi, maar heb geen voorkeur, hoor. We zullen wel zien waar mijn plafond ligt. Voor nu koester ik vooral enorm wat ik hier heb, want ik ben ontzettend gelukkig bij Heerenveen en dit is waar ik altijd naartoe heb geleefd. Mijn grootste droom is inderdaad al uitgekomen.’